Wsadźmy coś do środka i zakopmy.
Wykopiemy to kiedyś?
Tak.
Obecnie, lekarstwo na tę chorobę nie istnieje.
Będziesz musiał nauczyć się z nią żyć.
Kiedy to wykopiemy?
Za trzy lata.
Dobrze, trzy.
Mięśnie całego ciała będą wiotczeć.
Wystąpią trudności z mówieniem i oddychaniem.
Dostałem pracę.
Gratuluję.
W większości przypadków, w trzy do pięciu lat od wystąpienia pierwszych symptomów...
u pacjenta dochodzi do sparaliżowania mięśni oddechowych...
i śmierci.
Powinieneś zachowywać się tak tylko wobec swojej dziewczyny.
Nie wiem dlaczego...
ale chcę cię chronić.
Nazwa tej choroby to ALS.
Stwardnienie Zanikowe Boczne.
[Sawada Takuto] [Wiosna, pierwszy rok pracy]
[Broszura dla nowych pracowników] [Podstawowa wiedza o meblach]
Naprawdę?
- Cześć. - Hej.
Nalejesz mi też?
Pewnie.
- Chyba się wypala. - Co?
Ta żarówka. Mruga, kiedy włączam światło.
Serio? W takim razie kupię nową.
Są dwa główne rodzaje materacy.
Sprężynowe i piankowe.
Sprężynowe składają się z połączonych ze sobą zwiniętych drucików.
Przepuszczają powietrze oraz są tańsze.
- Piankowe są... - Mógłby pan chwileczkę zaczekać?
Mówię zbyt szybko?
Przepraszam.
Odkąd pracownicy tu zatrudniani mają zaświadczenie o studiach...
myślałem, ze są w stanie zapamietać bez notowania.
Dlaczego nadal szuka pani pracy, pomimo iż już dawno temu zakończyła pani studia?
Rozpoczęłam poszukiwania jeszcze w trakcie ich trwania...
aczkolwiek nie dostałam do tej pory żadnej oferty.
Nie przykładała się pani?
Myślałam, iż daję z siebie wszystko.
Jak pani uważa, dlaczego nie dostała pani żadnej pracy?
Nie byłam w stanie dobrze przeanalizować samej siebie.
Zastanawiam się, czy odniesie pani sukces mówiąc bez namysłu wszystko, co pani ślina na język przyniesie.
Hm... jak pan myśli, czego mi brakuje?
Słucham?
Proszę wybaczyć.
[Sawada Takuto]
[Dawno się nie widzieliśmy] [Co u ciebie?]
[Ceremonia zakończenia Uniwersytetu Seifu]
Czy... moglibyśmy znów się spotkać?
Tak.
Zadzwonię.
Witamy.
Długo czekasz?
Nie, dopiero przyszłam.
Przepraszam, że zadzwoniłem tak nagle.
Nic się nie stało.
Już od dawna chciałem się spotkać, ale nie mogłem.
Ale dzisiaj udało mi się skończyć wcześniej.
Wyglądasz na zapracowanego.
Hm, w pracy równiesz musisz odgrywać kogoś, kim nie jesteś?
Chciałbym nazwać siebie 'ciężko pracującym nowicjuszem'...
- ale w rzeczywistości jestem zdesperowany. - Rozumiem.
Myślałam, żeby zadzwonić do ciebie kiedy i ja dostanę propozycję pracy, ale...
- do tej pory nic. - Rozumiem.
Zamówimy coś?
Pewnie.
Szukanie pracy po skończeniu studiów powoduje, że zaczynam myśleć o wielu rzeczach.
Jakich?
Przykładowo, dlaczego nie dostałam żadnej oferty, kiedy jeszcze chodziliśmy na zajęcia.
I już wiesz dlaczego?
Wiem. Ponieważ zamiast szukać pracy związanej z tym, co lubię, chciałam po prostu mieć cokolwiek na pełen etat.
Może właśnie dlatego.
Najlepiej starać się o pracę w której jesteś dobry, ale i sprawia ci ona przyjemność.
Jeśli takiej nie ma, drugą opcją jest podjęcie takiego zadania, którego wykonywać nie lubisz, ale jesteś w tym dobry.
Na końcu powinno się rozważać pracę związaną z naszymi zainteresowaniami, aczkolwiek nie mamy o niej bladego pojęcia.
Naprawdę chciałabym uniknąć zajęć, których nienawidzę i nie potrafię wykonywać.
A którym typem jest twoja praca, Takuto?
Jeszcze nie jestem pewien.
Czemu?
Nie mogę zadecydować dopóki nie jestem w pełni wykwalifikowany, ponieważ na razie jestem podrzędnym pracownikiem...
Ale w przyszłości mogę awansować do jakiegoś ważnego działu.
Jest taki dział, w którym chciałbyś pracować?
Jeszcze nie wiem. Kiedyś o tym pomyślę.
Rozumiem.
Ale zastanawiam się, czy rzeczywiście najlepiej jest mieć pracę, którą lubisz i potrafisz wykonywać.
Dlaczego?
Masz do wyboru: Nienawidzisz swojej pracy i nie potrafisz jej wykonywać, ale zarabiasz dziesięć tysięcy rocznie.
Albo masz zajęcie, które lubisz i jesteś w tym dobry, aczkolwiek daje ci tysiąc wynagrodzenia miesięcznie.
- Co byś wybrała? - Słucham?
Ciężko wybrać, prawda?
Możesz powtórzyć?
Dziękuję za posiłek.
Nie ma sprawy. Nie wygląda na to, żeby miało przestać padać.
Mam parasolkę.
Sprawdzałaś pogodę?
Nie, mama kazała mi ją zabrać.
Rozumiem.
Otworzysz ją?
Chcesz się schować?
Potrzymam ją.
Złap mnie pod rękę.
Słucham?
Wtedy nie zmokniesz.
Dobrze.
A przy okazji, chciałabyś wpaść do mnie?
Zjedzmy coś razem z resztą.
Z resztą?
Mamoru przyjdzie, jeśli do niego zadzwonię. A ty zaproś swoją przyjaciółkę.
W porządku.
Lubisz grilowane jedzenie?
Tak, dziękuję.
Jest coś, czego nie możesz jeść?
Nie.
Tak myślałem.
- A ty, Takuto? - Nie.
Pragnę pomagać ludziom.
Słucham?
Nie ważne jaką będę miał pracę, chciałbym być komuś pomocny.
Serio.
Subtitles by shinami
[The Hours of My Life]
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Jadę!
Tak?
Jak długo masz zamiar spać?
Nie śpię od dłuższego czasu.
Co dziś robisz?
Pracuję do późna, a potem wychodzę z Hiną.
Więc nie muszę przygotowywać dla ciebie obiadu.
Tak. Dzisiaj zjem coś z grilla.
A co robisz w niedzielę? Chciałabym, żebyś gdzieś ze mną poszła.
Gdzie?
Na wolontariat.
Poprosili mnie, bo mają mało osób.
Dobrze. Pójdę.
Liczę na ciebie. A teraz idę do pracy.
- Pa. - Dobrze, pa.
Wspominałam o tym wcześniej, prawda?
Tak?
Ile masz lat, Hongo-san?
22.
Serio? Jesteśmy w tym samym wieku.
Jesteś studentką?
Skończyłam studia wiosną.
Nie szukasz pracy na pełen etat?
Szukam.
Ah, tak, tak. Tak... A więc to tak...
To przykre.
Ale żeby pracownik na pół etatu pouczał tego na pełen etat...
To ciężkie dla nas obojga, nie sądzisz?
Jeśli tak dalej pójdzie, nie będę w stanie znaleźć pracy na pełen etat przed końcem roku.
Ja tam jestem szczęśliwa z tego, co mam. Zawsze mogę odejść.
Myślę, że powinnam o tym pomyśleć.
Idziemy?
Nie, jeszcze chwilkę.
Hej, robiliście to już z Takuto?
- Co? Nie mogłabym. - A pocałunek?
Jeszcze nie.
Serio, kompletnie nic?
Nie.
Nuuuda.
- Ah, ale... - Co?
Staliśmy pod tą samą parasolką.
Parasolka? Oh, proszę.
I trzymałam go pod rękę.
To tutaj.
Te drzwi.
Um, dzień dobry.
Jestem młodszym bratem. Wejdźcie.
Dziękujemy.
O, dawno was nie widziałem.
Oh, Hina.
Takuto powiedział, że się spóźni. Mamy zacząć bez niego.
- Naprawdę? - Tak.
Dobra, ja idę.
Czemu do nas nie dołączysz?
Jestem zajęty i muszę się uczyć.
Rozumiem.
Może on mnie nie lubi?
Nie wiedziałam, że Takuto mieszka z bratem.
Tak, dopiero do dostał się do szkoły medycznej Touto.
- Co? Chce zostać lekarzem? - Tak.
Na pewno wspomoże w przyszłości szpital ojca.
Jego ojciec jest lekarzem?
Tak, nie wiedziałaś?
Nie.
Co kupiłyście?
W domu, grałem rolę dziecka które żyje według wymagań rodziców.
W liceum, kiedy nie byłem już w stanie sprostać ich oczekiwaniom...
Grałem rolę zbuntowanego i roztrzepanego chłopaka zarówno w domu, jak i w szkole.
Hej.
Tak.
To ma leżeć tutaj.
Jak to?
Tutaj. Ma być widoczne.
Przepraszam.
Jesteś totalnie bezużyteczny.
Przepraszam, jestem nowy. Proszę o zrozumienie.
Dokładasz nam tylko pracy.
Nieznoszę tej pracy.
Chłopaki, możecie przestawić te łóżka?
Co? Znowu? Daj nam spokój!
Przepraszam. Wybaczcie.
- Weź się do roboty. - Tak.
Myślę, że Takuto będzie to chciał.
Nie.
- Ale... - Ty powinieneś to zjeść, Mamo-chan.
Nie, spoko. Takuto lubi dobrze przypieczone.
- Naprawdę lubi. - Hej, przeraszam.
Jesteś spóźniony!
Cześć.
Wygląda smacznie.
Chciałem zjeść ten kawałek mięsa...
ale Megu się zezłościła i powiedziała, że to dla ciebie.
Nic nie mówiłam, wyglądało to tylko tak, jakbyś chciał zjeść wszystko.
Dzięki.
- Cóż, przepraszam, że jestem tak późno. - Teraz...
Hina-chan i ja wychodzimy, tak?
- Co? - Jak to?
Już dużo zjedliśmy.
Ah, tak...
- Dzięki za jedzenie. - Co tak nagle?
Megu, posprzątacie potem?
Dzięki.
Hej.
Cóż, idziemy.
- Dobrej nocy. - Dzięki za gościnę.
Tak, dzięki.
Co im się stało?
Myślę, że chcą nas zostawić samych.
Jedzmy.
Dobre!
Masz chłopaka, Hina?
Na pewno masz. Jesteś śliczna, niczym modelka.
- Ile masz wzrostu? - Nie mam chłopaka.
Co?
Jestem bardzo wybredna.
Jak bardzo?
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Pewnie.
Zwykle nie mówię tego facetom.
Ale teraz mogę, ponieważ to ty, Momo.
Tylko mi to powiesz?
Faceci zazwyczaj przestają się mną interesować, kiedy im to mówię. Ale jeśli to ty, to mogę powiedzieć.
Nie jestem pewien, czy to komplement, ale dzięki.
To mój książe z bajki.
Widzisz? Straciłeś mną zainteresowanie.
Nie, to nie to.
Tylko, moim ideałem kobiety jest...
Winry.
Eh, jesteś najgorszy.
Co? Ty też masz taki bryloczek.
Ja to co innego.
Ona serio wygląda jak Winry.
Myślę, że nieco zmienie plan szukania pracy.
Hej, czuje się jakbym mówiła sama do siebie.
Myślę, że to dobry pomysł.
Moja sytuacja się nie poprawiła, ale mam dobre wieści.
Jakie?
Dostałam podwyżkę w starej pracy.
Oh.
Poprosiłam o nią. Myślałam, że szef się nie zgodzi, a jednak.
Ponieważ długo tam pracujesz, prawda?
Zaczęłam na początku studiów, to jakieś 4 lata.
To ci się należało.
Masz rację.
Nawet uczyłam dziś nowego pracownika na pełen etat.
On jest taki bezużyteczny.
Dokłada nam tylko pracy. Było by dużo łatwiej, gdyby w ogóle nie przychodził.
Co się stało?
Nic.
Mhm.
Wiem.
Co takiego?
Nikt nie chce mnie zatrudnić na pełen etat.
Nie powinnam mówić źle o takich, którzy pracę dostali.
Nie pomyślałem tak.
Więc o czym myślałeś?
To nie ważne, czy pracujesz na pół etatu czy na cały.
Nie ważne?
Dla klientów to nic nie znaczy.
- Powinnaś pogodzić się z... - Ty możesz tak mówić...
bo dostałeś pracę.
Nie wiesz, jak ja się czuję.
To nie prawda.
Muszę znaleźć lepszą pracę.
Zwrócić pieniądze.
Ty też nie wiesz jak ja się czuję, Megu.
Dzięki za posiłek.
Dzięki za wszystko.
Płaczesz?
Nie pytaj o takie rzeczy.
Nie powinieneś doprowadzać kobiet do płaczu.
Cześć.
Jak twój nowy korepetytor?
Dogadujecie się?
Nowy korepetytor jest kobietą.
Nie chcę się użerać z kobietami. Starczy mi moja mama.
Mama zajęta jak zwykle?
Czasami wraca do domu zanim zasnę.
Tata chyba dużo później.
Rozumiem.
Skończyłeś pracę?
- Tak, ale w domu też pracuję. - Jak to?
Jest wiele rzeczy, których muszę się nauczyć.
Jak dorosnę, też będę musiała się uczyć?
Niestety.
Mam nadzieję, że szybko dorosnę.
Też tego chciałem, jak byłem mały.
Chciałbyś być znów dzieckiem?
Gdybym cofnął się w czasie, zastanawiam się, co bym robił...
Coś nie tak?
Nie, muszę się uczyć.
Powodzenia, Sumire.
Dzięki.
Jesteś bardzo grzeczna.
- Na razie. - Pa.
Witaj w domu.
Powinnaś mi powiedzieć, że przyjeżdżasz.
Rikuto ci nie powiedział?
- Jak długo zostaniesz? - Jutro wracam.
Twój tata i ja jemy dziś obiad z przedstawicielem.
Rozumiem.
Posprzątałam, a teraz zrobię obiad.
Co planujesz?
Siekany Daikon, gotowany szpinak z sezamem...
Zupę miso z tofu...
i smażonego kurczaka.
Kurczaka?
Rikuto go uwielbia.
I zrobię jeszcze kotlety hamburgerowe, to zamrozicie.
Dużo do zrobienia.
Ten materac jest podwójny i bardzo komfortowy.
[Brak czucia w ręku]
[Stwardnienie Zanikowe Boczne]
[częste skurcze nóg]
Co się stało?
Skurcz mnie złapał. - Skurcz?
[zaatakowane zostają jedynie neurony ruchowe...]
[obecnie lekarstwo nie istnieje]
[u wielu osób cierpiących na tę chorobę] [dochodzi do sparaliżowania mięśni oddechowych]
[Śmierć w okresie od trzech do pięciu lat] [od wystąpienia pierwszych objawów]
[Śmierć]
[ALS - lista początkowych symptomów]
[Trudności w podnoszeniu rąk]
To niemożliwe.
Ah.
- Pamiętasz mnie? - Tak.
Już wychodzisz?
Tak, ale życzę smacznego.
Właściwie, już nie jestem głodny.
Jeśli nie mogę zjeść z tobą.
Rozumiem. Więc szukasz pracy.
Zastanawiam się, ile to jeszcze potrwa.
Czuję, że powinnam spróbować zmienić sposób poszukiwania, ale nie wiem jak.
Jestem sfrustrowana i łatwo mnie zdenerwować.
Znam kogoś, kto dostał pracę dopiero, gdy skończył studia.
Zapytam go, jak mu się to udało.
Słucham?
Dam ci znać, co odpowiedział.
Dziękuję ci bardzo.
Wymienimy się numerami?
Dziękuję.
Możesz wysłać pustą wiadomość?
Tak.
Słucham?
To ja, Hina.
Wyjdziemy gdzieś wieczorem?
Gdzie?
Na grupowe swatanie.
Co?
Odkąd byłam z tobą w domu u Takuto...
Halo? Coś się stało?
Pokłóciliśmy się.
Co?
Przepraszam za spóźnienie. Chodźmy.
Już? Myślałam, że impreza zaczyna się o siódmej.
Chciałabym pójść wcześniej gdzieś jeszcze.
- Hej, to jest... - Chodź.
Ej, poczekaj!
Gdzie on może być?
Czego ode mnie chcesz?
Im szybciej się pogodzicie, tym lepiej. Powinniście porozmawiać.
Nie musimy...
Poza tym, jeśli mnie tu zobaczy, to się zdekoncentruje.
Słuchasz mnie?
Hej, nie możesz tego kłaść gdziekolwiek.
Klient nie będzie mógł się położyć, jeżeli to tu leży.
Masz mózg? To korzystaj z niego!
Przepraszam, zaraz to poprawię.
- Popraw wszystko w tej sekcji. - Tak.
Powodujesz, że mamy jeszcze więcej pracy.
Bezużyteczny jak zwykle pan "na cały etat".
Przyuczałam dzisiaj nowego pracownika na pełen etat.
Jest kompletnie bezużyteczny.
Powoduje tylko, że mamy więcej pracy. Było by o wiele prościej, gdyby w ogóle nie przychodził.
Ty też nie rozumiesz jak ja się czuję, Megu.
Przepraszam.
Tak?
- Czy mogę wypróbować ten materac? - Tak, oczywiście.
Czym one się różnią?
Dużo wypiłaś.
Co? Tak szybko skończyłaś butelkę? Co jest?
Nic, w porządku.
Zawsze spotykacie się we troje, odkąd skończyliście studia?
Cóż, czasami.
O innych firmach? Gdzie pracujecie?
[Megu]
Tak.
Hina.
Czuję się okropnie.
Zraniłam go.
Zraniłam jego uczucia.
Co mam robić?
Ocknęłaś się?
Jak to?
Zadzwoniłaś do mnie.
Co?
Nie pamiętasz?
Przepraszam...
Wstydziłem ci się dzisiaj pokazać.
Wtedy myślałam, że tylko ja mam ciężko...
i byłam rozżalona.
Powiedziałam ci tyle strasznych rzeczy.
Naprawdę przepraszam.
A ty dziś przeszedłeś tę całą drogę...
Czekaj, poprosiłam cię żebyś przyszedł?
Tak.
Przepraszam, już jest ok.
Kiedy byłem dzieciakiem...
Co?
Przyczyną, dla której chciałem zostać lekarzem...
było to, że rodzice cieszyli się, kiedy im o tym mówiłem.
Kiedy dostałem dobrą ocenę...
mama klepała mnie po głowie i mówiła:
"Kiedy dorośniesz, zostań lekarzem, jak tata, dobrze?"
Tak!
Chciałem, żeby się uśmiechała.
Myślę, że tak naprawdę chciałem być kimś innym.
Ale nie mogłem o tym mówić.
O, mój autobus.
Już jedziesz?
Hej, żarówka się przepaliła.
Kupiłeś nową?
Jeszcze nie. Ale kupię.
Eee? To nie ty wtedy płakałaś?
Rikuto, idź sobie!
Co jest z nim nie tak?
Naucz go, starszy braciszku.
Przepraszam.
Oż ty...
Mówiłaś, że znasz na pamięć całe menu knajpy, w której pracujesz...
- oraz skąd sprowadzane są składniki. - To prawda.
Jak je zapamiętałaś?
Ja mam problemy z pamięciówką.
Zapamiętywałam, kiedy je jadłam.
Rozumiem.
W takim razie ja będę się uczył, leżąc na materacu.
Liczba zwojów, gęstość pianki.
Musisz to wiedzieć?
Tak.
W pewnym sensie, patrzenie na meble sprawia, że zaczynam marzyć.
Kiedy przeglądam gazety o stylu, czuję jakieś dziwne podekscytowanie.
Gazety, tak...?
Jedzmy.
Ten model zmniejsza ruchy boczne Bonnella i częściowo obniża wyczuwalność zwoji.
Ma także perfekcyjną wentylację, idealną do klimatu panującego w Japonii.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Najmocniejsze sprężyny umiejscowione są w obszarze pod dolną części pleców, więc materac dopasowuje się idealnie.
Gdy leżą państwo na boku, ramiona zapadają się, zmniejszając ciśnienie.
I jakie to uczucie?
Wolałbym coś twardszego.
Zgadzam się.
Rozumiem.
Ten jest całkiem niezły. - Tak.
Ten model także posiada perfekcyjną wentylację, idealną do klimatu panującego w Japonii.
Jeśli preferują państwo twarde materace, to zdecydowanie polecam ten.
Dziękujemy bardzo. Rozważymy zakup.
Proszę bardzo. Zapraszamy.
Do wiedzenia.
Do widzenia.
Dziękujemy.
[Stylowe meble japońskie]
Co ty robisz?
Zmieniam ustawienie mebli.
Jesteś szczęściarzem, że masz takie beztroskie życie.
Ja muszę siedzieć po nocach ucząc się o terapii celowanej cząsteczkowej.
Rikuto, dlaczego chcesz zostać lekarzem?
Jeszcze pytasz? Myślałem, że to naturalne, od dziecka mówię, że chcę nim być.
Jeśli naprawdę muszę podać powód, to ponieważ chcę pomagać ludziom.
Co jest?
Nic. Powodzenia.
Nie myślałem, że będziesz czytał coś takiego.
Pracuję w salonie meblowym.
Prawda.
Moją pracą jest pomaganie ludziom, aby mieli w życiu komfortowo.
Dlatego chcę, aby i tu było bardziej przytulnie.
Ty też pomagasz ludziom, tak? Bardzo.
Powiedziałeś 'bardzo' ironicznie?
Ja się nie zdenerwuję, jeśli to była ironia, ale jeśli nie była...
- to masz problem. - Problem?
Tak, jest ok, dopóki mówisz to do brata, ale gdybyś powiedział tak do obcego człowieka...
Czujesz się gorszy?
Co?
Ponieważ jestem mądry, próbujesz udawać i przodować jako starszy brat?
- Co? Nie to miałem na myśli. - To ty masz problem, nie ja.
Lepiej martw się o siebie, a nie naskakujesz na mnie.
[Wata cukrowa / Yakisoba]
Masz ją. Masz ją.
Under the big chestnut tree.
- You and I... - Proszę.
are playing together.
Under the big chestnut tree.
Hej.
Tak?
Kupiłem własnie nowe buty i teraz idę grać w piłkę.
Też bym chętnie zagrał, ale nie mogę wziąć wolnego na weekend przez jakiś czas.
Rozumiem. Ale jeśli pracujesz w weekendy, to nie możesz widywać się z przyjaciółmi.
Moja dziewczyna ma elastyczny grafik.
Powiedziałeś 'dziewczyna' tak odważnie. Masz jakąś?
Tak, to Megu. Przedstawiałem ci ją kiedyś.
Ah, ona. Więc się spotykacie?
Tak.
Jest inna niż twoje poprzednie panny, nie?
Ah, tak.
Wyglądasz na szczęśliwego.
Tak myślisz?
[Hongo Megumi]
- Smaczne? - Bardzo..
Następny jest Daikon.
O, złapała pani! Brawo!
Nałożę panu buty.
- Dziękuję. - Zacznę od prawej stopy.
Dziękuję za pomoc ze wszystkim.
Nie ma za co.
Dzięki, że mi pomogłaś.
Myślę o dołączeniu.
Hmm? Gdzie?
Do wolontariatu, żeby pomagać ludziom.
Naprawdę jesteś tym zainteresowana?
Chcę wiedzieć więcej o tym, co robią.
Sawada.
Tak.
Klienci do ciebie.
Jak to?
Pytają o Takuto Sawadę.
Ah... tak.
Witamy.
Mam wrażenie, że przyszli państwo w sprawie łóżka, o którym rozmawialiśmy.
Byliśmy w wielu sklepach i widzieliśmy dobre łóżka, bardzo podobne, ale...
chcemy kupić jedno od pana.
- Prawda? - Tak.
Bardzo dziękuję.
Jesteśmy także zainteresowani stołem i krzesłami do jadalni.
Tak, natychmiast pokażę co mamy.
Prosimy.
[Trudności w podnoszeniu rąk] [Choroba dotyka jedynie neurony ruchowe]
[Stwardnienie Zanikowe Boczne] [Zanikają mięśnie oddechowe]
Subtitles by shinami
- Gorące źródła? - Jedźmy.
Jest dziewczyna, którą lubię.
Możesz powiedzieć, że żyję, widząc mnie takiego?
Nazwa tej choroby to ALS. Jest to jedna z bardziej nieprzewidywalnych chorób.
Pomóż mi.
Pozwól mi raz się ze sobą przespać.
Proszę, zajmij się Megumi.
Tak.
W porządku. To nie tak, że mam coś, co chcę zrobić.
Nie mam nic ważnego, co chciałbym chronić.
Nikt mnie nie potrzebuje.